R.I.P. camera

Loo Leutjes,

nu moete helemaal geen foto's meer verwachten se, want 31 oktober 2009 is de camera bij het uitoefenen van zijn functie oneervol gesneuveld. Ne foto met zelfontspanner, op een rotsblok, met Patagonische windvlagen, twas niet het beste idee van de dag, zo bleek. Maar het kon erger: ondanks de overheersende aanwezigheid van water, wat wel eens voorkomt bij watervallen, besloot hij toch maar op het droge te blijven, waarop ik mijn hoop vestig dat de digifotokaart de val overleeft heeft en nog iets produceren zal.

Slechte moment om de geest te geven alleszins, want ik was nog maar net gearriveerd op het schoonste stukje Argentijns Patagonië: El Chaltén en zijn beroemde granietbergen. Gelukkig zijn de wegwerpcamera's de wereld nog niet uit, al liep ik wel in de kijker tussen al die goeduitgeruste amateurfotografen.

Heb me in dit wel zeer toeristisch plekje voor een week gesetteld met mijn tentje, aan de voet van de Fitz Roy. De camping werd voor 100% door Vlamingen bezet, en nee ik was niet alleen. Jelle uit Westerlo hield me 's avonds gezelschap aan ons zeer welkom houtkacheltje, vooraleer we onze tenen er lieten afvriezen in de slaapzak. Maar als ze Zeer Oude Genever van Bols aan nog geen 2 euro voor nen halve liter verkopen, kan je je wel voorstellen dat we het overleefd hebben.

Oorspronkelijk was het plan met pak en zak het park, Los Glaciares, rond te huppelen, maar de wandelingen waren perfect doenbaar met het stadje als basiskamp, dus lekker lui geweest en de tocht omgevormd tot verschillende daguitstappen. Enneu: schoon he... Al kan ik nu zeggen Ann: Torres del Paine blijft den topper!

En op weg naar de Fitz, in volle zon en onder een prachtige blauwe hemel, is het wel bewezen dat ongelooflijk toeval bestaat: ik heb hier ook een, wel heel onverwachts, manama-etentje achter de rug se...

Morgen voor 28 uur zoet op de bus en dan tijd voor de zussen-in-Bariloche-episode van de trip. De laatste 2 dagen zullen dan nog in de hoofdstad te doen zijn en de 14de vlieg ik terug naar de chocola, goed bier en echte frieten.

Saluters

A

fin del mundo

haloja,

weer een extremis verder: de meest zuidelijke stad ter wereld (al is er nog eentje zuidelijker in Chili, onder de naam puerto williams, maar dat zeggen ze er niet bij natuurlijk) met stempel en al in het paspoort. Ushuaia, al bij al een stad gelijk een ander, terend op toerisme. Al dan niet met de babes, maar dan hebben ze toch meer kleren aan dan in de reclamekes.

Ik ga meer op de bus gezeten hebben om er te geraken dan ik er effectief ben geweest, ware horror voor ann, maar content dat ik het uiteindelijk toch gedaan heb. De natuur is hier totaal anders dan ik me voorgesteld had, met het einde van de Andes in de achtertuin van mijn overdreven sympathiek hostal (nog ene 'que tal chica' en ik kom zot). Het weer verandert hier ook elke 5 minuten, van sneeuw naar zon naar regen naar veel wind... Kleed je daar maar eens deftig op... In elk geval een schone trip gedaan in het nationaal park van Tierra del Fuego, waar ik toch eens van het water heb moeten proeven vooraleer ik effectief geloofde dat het zeewater was en geen zoetwatermeer, zo helder dat het is. Ook Woody Woodpecker life aan het werk gezien. En al ben ik geen vogelliefhebber, deze is vanaf nu toch mijne favoriet, na het kieken.

Straks, om 5u in de morgen, de bus op richting Rio Gallegos en El Calafate (klinkt bekend ann?), weer tweemaal de grens chili-argentinië over met bijhorende stempels, om dan hopelijk overmorgen in El Chalten te geraken.

¡Buenas noches!

Katchou

Chopchop,

Onder het motto dat het niet altijd zo lang moet duren, een vluggertje tussendoor.

Na een intensief weekendje Buenos Aires zit ik intussen ettelijke kilometers zuidelijker, te Trelew, nabij Puerto Madryn. Morgen gaan we voor de voluit: een 28-uren trip naar het eind van de wereld, Tierra del Fuego en specifieker Ushuaia baby. Ik betwijfel ten zeerste Els, dat ik daar van die shampoo-babes ga aantreffen.

In Buenos Aires ben ik meegereisd in de schoolbus met Katrien haar volleyploeg voor een matchke in Zarate (of zoiets). Dat ze eervol verloren hebben en dat Katrien hier als Katchou wordt beschouwd. 's Avonds cultuur opgedaan en naar een concertje geweest. Engelse groep, Zero 7, kende het niet, ben dan ook een cultuurbarbaar in hart en nieren, maar het was ferm de moeite. Evenals de nachtelijke omzwervingen en lichte koppijn nadien.

Zondagavond dachten we een ontspannend filmke te gaan zien, Bastardos sin gloria, en na een check dat het niet gedubt was, wij de zaal in. Heb in 2 uur tijd even al mijn Frans, Engels, Spaans, Duits en Italiaans (op z'n Brad Pitts) geoefend. Maar het was al die concentratie zekers waard.

En dan Peninsula Valdez en Punta Tombo, speciaal om al die fanatieke biologen te verlekkeren: allemaal beestjes! En niet zomaar beestjes: walvissen (heeeel vlak naast mijn bootje, zwemmend, springend, duikend, waterspuitend), zeehonden, zeeleeuwen, zeeolifanten, pinguins (waggelend, roepend, zwemmend, broedend en schijtend), zorro's, guanaco's , etc. En natuurlijk: vogeltjes. Een beetje van dit alles al eerder vastgelegd door de rest van de familie en terug te vinden op Katrien haar fotosite. Mijn collectie foto's en filmpjes hou ik nog even voor mezelf.

Voor de rest, gezuster, is het sociolisen al uitgebreid met Rusland, Australie, Brazilie, Spanje en Portugal, en ben ik eindelijk een Belg tegengekomen, al is het dan een Waalse die in Italie woont :)

Hasta luego

Gooooooooooooooooooooooooooooooooooal

Buenas feos,

ik hoor van alle kanten waaien, en kzit dan nog niet eens in Patagonië, dat het tijd is voor nen update. Tis inderdaad al effe geleden, dus zal het proberen goedmaken. Ik zal meteen ook terzake komen voor de prentjesliefhebbers: niet dat ik hier nog geen nieuwe vriendjes gemaakt heb, ben weer wat contacten in de wereld rijker, maar gesprekken over fotocamerakabeltjes komen er eerlijk gezegd niet al te vaak aan te pas. Maar nodig mij uit voor een goeie diner, en ik zorg voor de foto's. Mijn Spaans gaat er ondertussen ook op vooruit, ik kan al conversaties van meer dan 2 zinnen tegelijk aan, maar ik heb den indruk dat ik al meer Frans dan iets anders gesproken heb hier. Heel Frankrijk huppelt hier rond volgens mij. Zelfs de Hollanders zijn er niets tegen. Die blijken trouwens geconcentreerd te zitten in Mendoza: van heel de trip zo goed als geen tegengekomen, en in Mendoza city waren ze niet te stoppen.

Goed, ik zit ondertussen halverwege, in tijd en in afstand, en een planning zou geen planning zijn, moest ze niet elke dag veranderen. Daarmee dat ik nu even terug voor een weekendje in Buenos Aires vertoef. De zuster met haar ziekelijk gestel kon het niet halen voor enkele dagen Bariloche, en dus wordt de 0-tour doorheen Argentina vervangen door een misvormde achtvormige lus: in plaats van via de Andes naar beneden en langs de kust naar boven, ga ik het nu omgekeerd doen en trek ik vanuit de hoofdstad langs de Atlantiek naar het zuiden en heb ik op het einde van de rit een rendez-vous met Katrien in Bariloche, de Alpense Andes van Zuid-Amerika, waarna het grote avontuur er weeral opzit.

Das de toekomst in het kort, nu het verleden in het lang. De vorige episode eindigde in Salta, logischerwijs, praktisch als ik ben, is dat waar de nieuwe dan nu begint.
Mijn laatste avond in La Linda ging gepaard met een stevige asado (BBQ, ook te interpreteren als vlees, vlees, wijn, wijn, wijn, dans, een beetje water, wijn, bier en wijn) onder de verschillende gasten (allemaal Europeanen), georganiseerd door het hostal waar ik verbleef. Ik kan je verzekeren: hoe later op de avond hoe gezelliger het werd (de helft begrijpt nog altijd niet waarom mijn Sloveense "vriend" zonder mij vertrokken is in het holst van de nacht en is waarschijnlijk al vergeten dat na een groeps"dans" in alle aanwezige talen Happy Birthday gezongen is voor de dochter des huizes (lang zal ze leven klinkt zo slecht nog niet in vergelijking met de Israëlische versie)). 's Ochtends had ik voor dag en dauw een bus richting Cachi, maar het probleem met hostals in Argentinië is dat je daar 's nachts niet zomaar buiten kunt lopen. En als de nachtwacht dan besluit zijn post effe te verlaten, krijg ja na een kwartier deurrammelen wel eventjes de zenuwen. Die ochtend zagen enkele vroege vogels een rugzak met beentjes voorbijsnellen...

De rit naar Cachi ging doorheen schone landschappen: de bus, een gewone publieke rit, laste zelfs enkele stops in om foto's van het panaromisch zicht te nemen. En al zat er deze keer geen enkele Fransman op, het lot zetelde me naast een Fransprekende Argentijn, die horendol blij was dat hij nog eens kon oefenen. In Cachi, vrij toeristisch, heb ik mij op de plaatselijk camping geplaceerd, waar ik van begin tot einde gezelschap kreeg van mijn onafscheidelijke vriend aldaar: Diego de hond. De hele nacht heeft hij naast me gelegen, ik in en hij uit de tent, en bij nachtelijke plaspauzes was hij eveneens van de partij. Niet altijd even handig, zo'n springend beest tegen je.
De volgende dag ging de tocht verder naar Los Molinos, alwaar het openbaar vervoer eindigt. Om verder te geraken tot in Angastaco, 45 km verderop langsheen kiezelwegen, waar het openbaar transport weer start, moet je ofwel een remis nemen (wat voor 170 pesos of meer dan 30 euro schandalig duur is), ofwel hacer dedo-en. In mijn geval dus het laatste. In 2 uur tijd welgeteld 3 auto's en 1 moto gepasseerd, geen van allen geïnteresseerd in een armzalige lifter, maar op het moment dat ik het begin op te geven, stopt een sympathiek, Tsjechisch koppel, Lenka en Jiri (zoek zelf maar uit wie de man en wie de vrouw is), die me meteen ook een lift voor de volgende dag tot in Cafayate aanbieden, met een overnachtelijke stop in Angastaco. Meer sjance kon ik niet hebben die dag.

Na nogmaals wreed schone landschappen doorkruist te hebben en na leutige tijden met de Tsjechen kom ik in Cafayate in een hostal terecht waar ik tot 9 sets toe verslagen wordt in de grootste balsport aller tijden: ping-pong. Sjance dat ik in squash beter scoor, al denken bepaalde omhooggevallen squashkings daar anders over. Ieder zijn fantasie. Nu ik eenmaal terug in sporten ondergedompeld ben, huur ik een mountenbike en stap er keisportief de bus mee op, richting La Garganta del Diablo, hoe veelbelovend klinkt dat niet, zo'n 50 km verderop. Vanaf deze stop fiets ik de weg (op en neer dus, Arne, én in volle zon) terug langsheen de Quebrada de las Conchas en, je raadt het echt nooit, langs adembenemende, ongelooflijk schone landschappen en geologische fenomenen. Die foto's, je zou ze toch moeten zien he :)

Na Cafayate komen de Inca-ruïnes van Quilmes, Amaiche del Valle, Tafi del Valle, Tucuman, Catamarca en uiteindelijk La Rioja aan de beurt, waar ik voor 2 nachten strand, in afwachting van een bus richting San Augustin Del Valle Fertil. La Rioja biedt een toerist niet veel, zelfs geen hostallekes, dus veel valt er niet over te vertellen. Wanneer ik eindelijk aankom in Valle Fertil besluit ik nog eens te kamperen. Hier staan 2 parken op programma, waarvan één beschermd door de UNESCO: Talampaya en Ischigualasto oftewel Valle de la Luna. Ee vrij toeristische uitstap, maar de makkelijkste manier om het te doen als je zelf niet over vervoer beschikt (de 2 drukke, argentijnse gezinnen moet ik erbij nemen). En moet ik het nog zeggen: scheun! Vindplaats van dino's en 2 geologische pareltjes. Maar de foto's zeggen meer dan elke woordspeling die ik maar maken kan.

Zondag rustdag, en ongeluksdag: de volgende dag, 12 oktober, blijkt een Argentijnse feestdag te zijn, waardoor er geen bussen rijden en ik nog een extra dag langer dan gepland vastzit in deze afgelegen plaats. Ik had het moeten weten: toen ik aankwam was ik de enige campingganger, de dag erna stond de plaats opeens stampvol met Argentijnen die het verlengd weekend ten volle kwamen spenderen, al dan niet manama's-gewijs...

Maandagnacht dan eindelijk een bus richting San Juan, om meteen door te reizen naar Mendoza, de wijnstreek bij uitstek in Argentinië. En hoewel ik geen fan ben van grote, drukke steden, kan deze stad me wel bekoren. Ook hier vind ik een leuk hostal, en de volgende dag vertrek ik weer voor dag en dauw voor een tochtje naar de hoogste berg van Noord- en Zuid-Amerika samen, de hoogste buiten de Himalaya: de Aconcagua oftewel "stenen wachter" volgens de Inca's, zo'n 6959 m hoog. Niet dat ik zo hoog ben geweest, maar ik heb nog eens sneeuw geproefd en kou geleden. Probleem enkel is dat ik niet zeker weet of ik de berg nu effectief gezien heb, volgens mij zat hij verscholen in het wolkendek, en zoniet lijkt 7000 m totaal niet hoog :)

Na een middagje rondzwalpen in het park van Mendoza, San Martin, geen kleintje, ben ik 's avonds op de bus gesprongen voor een 15uren rit (en das maar gemiddelde duur ann, er staan mij nog langere tochten te wachten in het zuiden) naar ons Katrien. En voila, hier zit ik dan op haar hemelbed met ne laptop op de schoot, jullie te entertainen. Straks ga ik eens bezien in hoeverre de Argentijnse volleybal op de Belgische trekt en of Katrien er veel van bakt :)

Ondertussen is Argentinië geselecteerd geraakt voor de wereldbeker (ze hadden hem precies al gewonnen). Tis hier alleszins een vereiste als voetbalcommentator om bij elke goal dit meer dan een minuut aan één stuk door uit te schreeuwen.

Bueno, doe dat nog goed ginder, maar daar twijfel ik (bij de meesten) niet aan. Bij voorbaat al ne gelukkige verjaardag Veerle. Voor de rest: voorzichtig met muziekinstrumenten, niet te veel meer pissen in livings en blijf op de been (of wees zwanger). En laat ik hopen Amo dat je een voorbeeld neemt aan de bloeiende vriendschap tussen spooky en arne.

Uw aller annelies

De wereld aan mijn stinkvoeten

Hola chicos en ander gedrocht,

Ben welgeteld een week alleen op trot, en kort samengevat: theeft zijn voor- en zijn nadelen. Belangrijkste voordeel: geen humeurige busgenoten en niemand die zich om mijn alcoholgebruik bekommert. Nadelen: reizen op zich allemaal plezant zolang ik in beweging blijf, maar zodra ik de plek waar ik vertoef heb gezien, is het mezelf bezig houden tot de volgende bus. Heb me uit afwezigheid van een goed boek voorzien van zone kleurenkubus waar ge mee moet draaien tot alle kleurkes in hetzelfde vak vallen...awel, tegen over 7 weken hoop ik het te kunnen :) Zit al aan 1 vlak tegelijk.

Zit momenteel, voor de tweede keer, in Salta City, ook wel La Linda genoemd, ze zullen het op mij hebben veronderstel ik. Heb zojuist mijn meest noordelijke lus afgewerkt: Salta-Pumamarca-Tilcara-Humahuarca-Iruya-Salta (zelf op kaart op te zoeken gullie luiwammesen) en heb daar heel wat geologische hoogstandjes mogen bewonderen. Verniers zou in zwij(n)m vallen met wat hier allemaal te aanschouwen valt. Pumamarca was jammer genoeg een grote toeristische lourdesplek, waar ik eigenlijk een dag te lang gebleven ben naar mijn goesting, maar de rit naar Iruya heeft dit helemaal goed gemaakt. Katrien, ge had dit echt niet mogen overslaan! Het was vooral de busrit die de moeite is, keisjieke natuur (wacht ma op mijn foto's moehaha)! Het dorp is aardig, maar na 10 minuten gezien...Maar wel ongelooflijk goed vicuna-vlees verorberd, manman, vlees bakken moet je ze hier niet leren!

Maar om wanordelijk ordelijk te blijven: ben dus eerst nog met de family, voor het grote afscheid, een toereke gaan doen rond Cordoba, en ofcourse de watervallekes van Iguazu. Als je dat ziet vraag je je spontaan af waarom iedereen over watertekort in de wereld spreekt. Een bezoekske waard voor wie ooit in de buurt komt... En ondanks het passeren van de grens niet verrijkt met nen Braziliaanse stempel. Je moet blijkbaar langer dan een dag in het land blijven, wil je er een bekomen. Of het efficient is, is een andere vraag natuurlijk.

Verder nog wat Argentijnse aardigheden voor de fun. Blijkbaar zit ik momenteel in een lagedrukniveau, want het enige dat de argentijnen momenteel gebruiken als openingszin, is buiten dat ik zo'n mooie ogen heb, dat het zo ontzettend frio is. Soit, ze moeten maar es naar België komen. Maar ik zou momenteel inderdaad mijn tent niet gebruiken... Voor de rest moet je hier voortdurend opletten dat je niet op een of andere luie hond trapt, ze liggen (en pissen) echt overal. Buiten de traditionele zatlappen aan het busstation, zijn de argentijnen over het algemeen heel vriendelijk, zover ik hen toch versta met hun ge-tchjatchjatchja. Enkel mijn kamergenote in Iruya verdient de pluim van grootste Buenos Airestrut in het zuidelijk halfrond ooit, en ze mag er nog trots op zijn ook. Het is ook regelmatig bij de les blijven dat de zon hier omgekeerd draait (en het wc naart schijnt ook) en smiddags in het noorden staat, maar dat zijn bijzaken. En over wc's gesproken: gooi nooit je papier in de pot, want ze zit meteen verstopt, en das niet altijd even aangenaam...

Op restaurant gaan, wat zo dagelijks gebeurt, want voor die prijs is het het koken niet waard, is een groot voetbalfeest (sjance dat ik dat zeker apprecieer). Ik kan zelfs de wanprestaties van standard in de UEFA-cup volgen op tv bij een goeie steak, en natuurlijk bij een excellente vino de la casa (al zijn die eerlijk gezegd niet altijd even goed). Ook Del Potro's grand slam is uitgebreid aan bod gekomen... En kimmie kennen ze hier ook natuurlijk. Maradonna komt hier dagelijks ook met zijne dikke kop op het scherm, maar ik begrijp geen fluit wat die allemaal uitbazuint. Jochen: ik heb Eva Peron haar graf aangeraakt, ik hoop dat dat voldoende was? Haar restanten ging me net iets te ver :)

Dan, collega's, als jullie denken dat de server traag werkt: kom hier es internetten en je beseft meteen weer in wat voor luxe we leven. En zet een bidon op het dak van je auto, en men weet hier meteen dat hij te koop staat. Misschien iets voor Johan? En stijntje, om nog meer te voldoen als u secretaresse: ik ben hier vlot aant leren typen op een ¡¡ Spaañs ¡¡ toestenbord, je weet maar nooit.

Soit, morgen ga ik DRINGEND op zoek naar wat goede lectuur (en dan heb ik het niet over het Vlaams bodemdecreet). Overmorgen vroeg gaat de tocht dan verder via Cachi, Molinos, hacer dedo-en naar Cafayate, en de rest weet ik niet meer van buiten, maar stillekesaan dus meer en meer naar het uiterste zuiden.

En Kaktrien, gene paniek, kheb al gesociolised met letten, zwitsers, duitsers, argentijnen awar, urugyanen, fransen, zuid-afrikanen, hollanders natuurlijk, en belgen.

Groeten aan gij allen, en vooral aan Mzungu en Spooky en Arne natuurlijk ;)

Anna-Lisa x

Buenos Aires

Hola bonitas,

op algemeen verzoek zal ik mijn best doen af en toe eens te bloggen, zodat jullie gerust kunnen zijn dat ik niet lig te verdrogen in de argentijnse pampa's of gestikt ben in een sappig biefstukje.

Na een vlotte oversteek aangekomen in de grootstad van Latijns-Amerika, waar we even vlot opgepikt werden door de kleine zus en haar reuzetaxi. Lichte déja-vu van onze eerste kennismaking met De Ugandabus. We vertoeven momenteel in haar paleis in de Palermo-wijk van 't stad, in het gezelschap van haar Franse en Ecuadoreaanse huisgenoten.

Het plan is hier woensdagnacht ons schup af te kuisen en de bus te nemen richting Córdoba, alwaar een autootje gehuurd en rondgetoerd zal worden. Daarna de cama-bus naar Iguazú, waar we ons langs Argentijnse en Braziliaanse kant gaan laten natregenen door de watervallen. Hier neem ik da afscheid van de familie, die het vliegtuig nemen naar het zuiden, Puerto Madryn, om daar de fauna en flora te gaan bewonderen. En ikke, ik ga op het gemakske met mijn tentje en mijn vrolijke ik het land afschuimen, met (voorlopig) als meest zuidelijk doel El Chaltén en Fitz Roy, waarmede Ann nu groen ziet van jaloezie.

Ik ben niet voorzien om foto's af te laden, dat was me een kabel te veel. Je zal je ziekelijke fantasie moeten gebruiken dus. Maar ik zal mijn best doen af en toe vriendjes te maken die mij hun kabeltje even willen lenen.

Besos
annelies