Buenas feos,
ik hoor van alle kanten waaien, en kzit dan nog niet eens in Patagonië, dat het tijd is voor nen update. Tis inderdaad al effe geleden, dus zal het proberen goedmaken. Ik zal meteen ook terzake komen voor de prentjesliefhebbers: niet dat ik hier nog geen nieuwe vriendjes gemaakt heb, ben weer wat contacten in de wereld rijker, maar gesprekken over fotocamerakabeltjes komen er eerlijk gezegd niet al te vaak aan te pas. Maar nodig mij uit voor een goeie diner, en ik zorg voor de foto's. Mijn Spaans gaat er ondertussen ook op vooruit, ik kan al conversaties van meer dan 2 zinnen tegelijk aan, maar ik heb den indruk dat ik al meer Frans dan iets anders gesproken heb hier. Heel Frankrijk huppelt hier rond volgens mij. Zelfs de Hollanders zijn er niets tegen. Die blijken trouwens geconcentreerd te zitten in Mendoza: van heel de trip zo goed als geen tegengekomen, en in Mendoza city waren ze niet te stoppen.
Goed, ik zit ondertussen halverwege, in tijd en in afstand, en een planning zou geen planning zijn, moest ze niet elke dag veranderen. Daarmee dat ik nu even terug voor een weekendje in Buenos Aires vertoef. De zuster met haar ziekelijk gestel kon het niet halen voor enkele dagen Bariloche, en dus wordt de 0-tour doorheen Argentina vervangen door een misvormde achtvormige lus: in plaats van via de Andes naar beneden en langs de kust naar boven, ga ik het nu omgekeerd doen en trek ik vanuit de hoofdstad langs de Atlantiek naar het zuiden en heb ik op het einde van de rit een rendez-vous met Katrien in Bariloche, de Alpense Andes van Zuid-Amerika, waarna het grote avontuur er weeral opzit.
Das de toekomst in het kort, nu het verleden in het lang. De vorige episode eindigde in Salta, logischerwijs, praktisch als ik ben, is dat waar de nieuwe dan nu begint.
Mijn laatste avond in La Linda ging gepaard met een stevige asado (BBQ, ook te interpreteren als vlees, vlees, wijn, wijn, wijn, dans, een beetje water, wijn, bier en wijn) onder de verschillende gasten (allemaal Europeanen), georganiseerd door het hostal waar ik verbleef. Ik kan je verzekeren: hoe later op de avond hoe gezelliger het werd (de helft begrijpt nog altijd niet waarom mijn Sloveense "vriend" zonder mij vertrokken is in het holst van de nacht en is waarschijnlijk al vergeten dat na een groeps"dans" in alle aanwezige talen Happy Birthday gezongen is voor de dochter des huizes (lang zal ze leven klinkt zo slecht nog niet in vergelijking met de Israëlische versie)). 's Ochtends had ik voor dag en dauw een bus richting Cachi, maar het probleem met hostals in Argentinië is dat je daar 's nachts niet zomaar buiten kunt lopen. En als de nachtwacht dan besluit zijn post effe te verlaten, krijg ja na een kwartier deurrammelen wel eventjes de zenuwen. Die ochtend zagen enkele vroege vogels een rugzak met beentjes voorbijsnellen...
ik hoor van alle kanten waaien, en kzit dan nog niet eens in Patagonië, dat het tijd is voor nen update. Tis inderdaad al effe geleden, dus zal het proberen goedmaken. Ik zal meteen ook terzake komen voor de prentjesliefhebbers: niet dat ik hier nog geen nieuwe vriendjes gemaakt heb, ben weer wat contacten in de wereld rijker, maar gesprekken over fotocamerakabeltjes komen er eerlijk gezegd niet al te vaak aan te pas. Maar nodig mij uit voor een goeie diner, en ik zorg voor de foto's. Mijn Spaans gaat er ondertussen ook op vooruit, ik kan al conversaties van meer dan 2 zinnen tegelijk aan, maar ik heb den indruk dat ik al meer Frans dan iets anders gesproken heb hier. Heel Frankrijk huppelt hier rond volgens mij. Zelfs de Hollanders zijn er niets tegen. Die blijken trouwens geconcentreerd te zitten in Mendoza: van heel de trip zo goed als geen tegengekomen, en in Mendoza city waren ze niet te stoppen.
Goed, ik zit ondertussen halverwege, in tijd en in afstand, en een planning zou geen planning zijn, moest ze niet elke dag veranderen. Daarmee dat ik nu even terug voor een weekendje in Buenos Aires vertoef. De zuster met haar ziekelijk gestel kon het niet halen voor enkele dagen Bariloche, en dus wordt de 0-tour doorheen Argentina vervangen door een misvormde achtvormige lus: in plaats van via de Andes naar beneden en langs de kust naar boven, ga ik het nu omgekeerd doen en trek ik vanuit de hoofdstad langs de Atlantiek naar het zuiden en heb ik op het einde van de rit een rendez-vous met Katrien in Bariloche, de Alpense Andes van Zuid-Amerika, waarna het grote avontuur er weeral opzit.
Das de toekomst in het kort, nu het verleden in het lang. De vorige episode eindigde in Salta, logischerwijs, praktisch als ik ben, is dat waar de nieuwe dan nu begint.
Mijn laatste avond in La Linda ging gepaard met een stevige asado (BBQ, ook te interpreteren als vlees, vlees, wijn, wijn, wijn, dans, een beetje water, wijn, bier en wijn) onder de verschillende gasten (allemaal Europeanen), georganiseerd door het hostal waar ik verbleef. Ik kan je verzekeren: hoe later op de avond hoe gezelliger het werd (de helft begrijpt nog altijd niet waarom mijn Sloveense "vriend" zonder mij vertrokken is in het holst van de nacht en is waarschijnlijk al vergeten dat na een groeps"dans" in alle aanwezige talen Happy Birthday gezongen is voor de dochter des huizes (lang zal ze leven klinkt zo slecht nog niet in vergelijking met de Israëlische versie)). 's Ochtends had ik voor dag en dauw een bus richting Cachi, maar het probleem met hostals in Argentinië is dat je daar 's nachts niet zomaar buiten kunt lopen. En als de nachtwacht dan besluit zijn post effe te verlaten, krijg ja na een kwartier deurrammelen wel eventjes de zenuwen. Die ochtend zagen enkele vroege vogels een rugzak met beentjes voorbijsnellen...
De rit naar Cachi ging doorheen schone landschappen: de bus, een gewone publieke rit, laste zelfs enkele stops in om foto's van het panaromisch zicht te nemen. En al zat er deze keer geen enkele Fransman op, het lot zetelde me naast een Fransprekende Argentijn, die horendol blij was dat hij nog eens kon oefenen. In Cachi, vrij toeristisch, heb ik mij op de plaatselijk camping geplaceerd, waar ik van begin tot einde gezelschap kreeg van mijn onafscheidelijke vriend aldaar: Diego de hond. De hele nacht heeft hij naast me gelegen, ik in en hij uit de tent, en bij nachtelijke plaspauzes was hij eveneens van de partij. Niet altijd even handig, zo'n springend beest tegen je.
De volgende dag ging de tocht verder naar Los Molinos, alwaar het openbaar vervoer eindigt. Om verder te geraken tot in Angastaco, 45 km verderop langsheen kiezelwegen, waar het openbaar transport weer start, moet je ofwel een remis nemen (wat voor 170 pesos of meer dan 30 euro schandalig duur is), ofwel hacer dedo-en. In mijn geval dus het laatste. In 2 uur tijd welgeteld 3 auto's en 1 moto gepasseerd, geen van allen geïnteresseerd in een armzalige lifter, maar op het moment dat ik het begin op te geven, stopt een sympathiek, Tsjechisch koppel, Lenka en Jiri (zoek zelf maar uit wie de man en wie de vrouw is), die me meteen ook een lift voor de volgende dag tot in Cafayate aanbieden, met een overnachtelijke stop in Angastaco. Meer sjance kon ik niet hebben die dag.
Na nogmaals wreed schone landschappen doorkruist te hebben en na leutige tijden met de Tsjechen kom ik in Cafayate in een hostal terecht waar ik tot 9 sets toe verslagen wordt in de grootste balsport aller tijden: ping-pong. Sjance dat ik in squash beter scoor, al denken bepaalde omhooggevallen squashkings daar anders over. Ieder zijn fantasie. Nu ik eenmaal terug in sporten ondergedompeld ben, huur ik een mountenbike en stap er keisportief de bus mee op, richting La Garganta del Diablo, hoe veelbelovend klinkt dat niet, zo'n 50 km verderop. Vanaf deze stop fiets ik de weg (op en neer dus, Arne, én in volle zon) terug langsheen de Quebrada de las Conchas en, je raadt het echt nooit, langs adembenemende, ongelooflijk schone landschappen en geologische fenomenen. Die foto's, je zou ze toch moeten zien he :)
Na Cafayate komen de Inca-ruïnes van Quilmes, Amaiche del Valle, Tafi del Valle, Tucuman, Catamarca en uiteindelijk La Rioja aan de beurt, waar ik voor 2 nachten strand, in afwachting van een bus richting San Augustin Del Valle Fertil. La Rioja biedt een toerist niet veel, zelfs geen hostallekes, dus veel valt er niet over te vertellen. Wanneer ik eindelijk aankom in Valle Fertil besluit ik nog eens te kamperen. Hier staan 2 parken op programma, waarvan één beschermd door de UNESCO: Talampaya en Ischigualasto oftewel Valle de la Luna. Ee vrij toeristische uitstap, maar de makkelijkste manier om het te doen als je zelf niet over vervoer beschikt (de 2 drukke, argentijnse gezinnen moet ik erbij nemen). En moet ik het nog zeggen: scheun! Vindplaats van dino's en 2 geologische pareltjes. Maar de foto's zeggen meer dan elke woordspeling die ik maar maken kan.
Zondag rustdag, en ongeluksdag: de volgende dag, 12 oktober, blijkt een Argentijnse feestdag te zijn, waardoor er geen bussen rijden en ik nog een extra dag langer dan gepland vastzit in deze afgelegen plaats. Ik had het moeten weten: toen ik aankwam was ik de enige campingganger, de dag erna stond de plaats opeens stampvol met Argentijnen die het verlengd weekend ten volle kwamen spenderen, al dan niet manama's-gewijs...
Maandagnacht dan eindelijk een bus richting San Juan, om meteen door te reizen naar Mendoza, de wijnstreek bij uitstek in Argentinië. En hoewel ik geen fan ben van grote, drukke steden, kan deze stad me wel bekoren. Ook hier vind ik een leuk hostal, en de volgende dag vertrek ik weer voor dag en dauw voor een tochtje naar de hoogste berg van Noord- en Zuid-Amerika samen, de hoogste buiten de Himalaya: de Aconcagua oftewel "stenen wachter" volgens de Inca's, zo'n 6959 m hoog. Niet dat ik zo hoog ben geweest, maar ik heb nog eens sneeuw geproefd en kou geleden. Probleem enkel is dat ik niet zeker weet of ik de berg nu effectief gezien heb, volgens mij zat hij verscholen in het wolkendek, en zoniet lijkt 7000 m totaal niet hoog :)
Na een middagje rondzwalpen in het park van Mendoza, San Martin, geen kleintje, ben ik 's avonds op de bus gesprongen voor een 15uren rit (en das maar gemiddelde duur ann, er staan mij nog langere tochten te wachten in het zuiden) naar ons Katrien. En voila, hier zit ik dan op haar hemelbed met ne laptop op de schoot, jullie te entertainen. Straks ga ik eens bezien in hoeverre de Argentijnse volleybal op de Belgische trekt en of Katrien er veel van bakt :)
Ondertussen is Argentinië geselecteerd geraakt voor de wereldbeker (ze hadden hem precies al gewonnen). Tis hier alleszins een vereiste als voetbalcommentator om bij elke goal dit meer dan een minuut aan één stuk door uit te schreeuwen.
Bueno, doe dat nog goed ginder, maar daar twijfel ik (bij de meesten) niet aan. Bij voorbaat al ne gelukkige verjaardag Veerle. Voor de rest: voorzichtig met muziekinstrumenten, niet te veel meer pissen in livings en blijf op de been (of wees zwanger). En laat ik hopen Amo dat je een voorbeeld neemt aan de bloeiende vriendschap tussen spooky en arne.
Uw aller annelies
De volgende dag ging de tocht verder naar Los Molinos, alwaar het openbaar vervoer eindigt. Om verder te geraken tot in Angastaco, 45 km verderop langsheen kiezelwegen, waar het openbaar transport weer start, moet je ofwel een remis nemen (wat voor 170 pesos of meer dan 30 euro schandalig duur is), ofwel hacer dedo-en. In mijn geval dus het laatste. In 2 uur tijd welgeteld 3 auto's en 1 moto gepasseerd, geen van allen geïnteresseerd in een armzalige lifter, maar op het moment dat ik het begin op te geven, stopt een sympathiek, Tsjechisch koppel, Lenka en Jiri (zoek zelf maar uit wie de man en wie de vrouw is), die me meteen ook een lift voor de volgende dag tot in Cafayate aanbieden, met een overnachtelijke stop in Angastaco. Meer sjance kon ik niet hebben die dag.
Na nogmaals wreed schone landschappen doorkruist te hebben en na leutige tijden met de Tsjechen kom ik in Cafayate in een hostal terecht waar ik tot 9 sets toe verslagen wordt in de grootste balsport aller tijden: ping-pong. Sjance dat ik in squash beter scoor, al denken bepaalde omhooggevallen squashkings daar anders over. Ieder zijn fantasie. Nu ik eenmaal terug in sporten ondergedompeld ben, huur ik een mountenbike en stap er keisportief de bus mee op, richting La Garganta del Diablo, hoe veelbelovend klinkt dat niet, zo'n 50 km verderop. Vanaf deze stop fiets ik de weg (op en neer dus, Arne, én in volle zon) terug langsheen de Quebrada de las Conchas en, je raadt het echt nooit, langs adembenemende, ongelooflijk schone landschappen en geologische fenomenen. Die foto's, je zou ze toch moeten zien he :)
Na Cafayate komen de Inca-ruïnes van Quilmes, Amaiche del Valle, Tafi del Valle, Tucuman, Catamarca en uiteindelijk La Rioja aan de beurt, waar ik voor 2 nachten strand, in afwachting van een bus richting San Augustin Del Valle Fertil. La Rioja biedt een toerist niet veel, zelfs geen hostallekes, dus veel valt er niet over te vertellen. Wanneer ik eindelijk aankom in Valle Fertil besluit ik nog eens te kamperen. Hier staan 2 parken op programma, waarvan één beschermd door de UNESCO: Talampaya en Ischigualasto oftewel Valle de la Luna. Ee vrij toeristische uitstap, maar de makkelijkste manier om het te doen als je zelf niet over vervoer beschikt (de 2 drukke, argentijnse gezinnen moet ik erbij nemen). En moet ik het nog zeggen: scheun! Vindplaats van dino's en 2 geologische pareltjes. Maar de foto's zeggen meer dan elke woordspeling die ik maar maken kan.
Zondag rustdag, en ongeluksdag: de volgende dag, 12 oktober, blijkt een Argentijnse feestdag te zijn, waardoor er geen bussen rijden en ik nog een extra dag langer dan gepland vastzit in deze afgelegen plaats. Ik had het moeten weten: toen ik aankwam was ik de enige campingganger, de dag erna stond de plaats opeens stampvol met Argentijnen die het verlengd weekend ten volle kwamen spenderen, al dan niet manama's-gewijs...
Maandagnacht dan eindelijk een bus richting San Juan, om meteen door te reizen naar Mendoza, de wijnstreek bij uitstek in Argentinië. En hoewel ik geen fan ben van grote, drukke steden, kan deze stad me wel bekoren. Ook hier vind ik een leuk hostal, en de volgende dag vertrek ik weer voor dag en dauw voor een tochtje naar de hoogste berg van Noord- en Zuid-Amerika samen, de hoogste buiten de Himalaya: de Aconcagua oftewel "stenen wachter" volgens de Inca's, zo'n 6959 m hoog. Niet dat ik zo hoog ben geweest, maar ik heb nog eens sneeuw geproefd en kou geleden. Probleem enkel is dat ik niet zeker weet of ik de berg nu effectief gezien heb, volgens mij zat hij verscholen in het wolkendek, en zoniet lijkt 7000 m totaal niet hoog :)
Na een middagje rondzwalpen in het park van Mendoza, San Martin, geen kleintje, ben ik 's avonds op de bus gesprongen voor een 15uren rit (en das maar gemiddelde duur ann, er staan mij nog langere tochten te wachten in het zuiden) naar ons Katrien. En voila, hier zit ik dan op haar hemelbed met ne laptop op de schoot, jullie te entertainen. Straks ga ik eens bezien in hoeverre de Argentijnse volleybal op de Belgische trekt en of Katrien er veel van bakt :)
Ondertussen is Argentinië geselecteerd geraakt voor de wereldbeker (ze hadden hem precies al gewonnen). Tis hier alleszins een vereiste als voetbalcommentator om bij elke goal dit meer dan een minuut aan één stuk door uit te schreeuwen.
Bueno, doe dat nog goed ginder, maar daar twijfel ik (bij de meesten) niet aan. Bij voorbaat al ne gelukkige verjaardag Veerle. Voor de rest: voorzichtig met muziekinstrumenten, niet te veel meer pissen in livings en blijf op de been (of wees zwanger). En laat ik hopen Amo dat je een voorbeeld neemt aan de bloeiende vriendschap tussen spooky en arne.
Uw aller annelies
Geen opmerkingen:
Een reactie posten